Popularne diety odchudzające

Popularne diety odchudzające

21-01-2014 | Posted by Natalia

Słowo „dieta” kojarzy się z wyrzeczeniami, głodówką oraz wszystkim, co nieprzyjemne. Jest to jednak sposób odżywiania, dostosowany do danej osoby oraz do danych celów. Najważniejsze jest odnalezienie złotego środka – sposobu na utratę zbędnych kilogramów bez szkody dla zdrowia.

kobieta jedzenie

Poniżej znajdziesz przykłady popularnych diet odchudzających oraz ich wady i zalety:

Dieta Dukana, Protal, białkowa

Jej twórcą jest francuski dietetyk dr Pierre Dukan. Polega na spożywaniu produktów wysokobiałkowych.

I etap: trwa 2-7 dni i uwzględnia tylko produkty bogate w białko zwierzęce. W menu znajdują się więc chude mięso, ryby, owoce morza, odtłuszczone produkty mleczne oraz jajka. Podczas stosowania diety zaleca się picie dużej ilości niegazowanej wody mineralnej, dozwolona jest także cola i słodziki.

II etap: jest fazą właściwego odchudzania i polega na naprzemiennym powtarzaniu się 5-dniowych cykli uwzględniających produkty białkowe i warzywa o niskiej zawartości skrobi (czyli wyklucza ziemniaki, nasiona roślin strączkowych) oraz tylko produkty białkowe.

III etap: polega na stabilizacji osiągniętej masy ciała. Każdemu utraconemu w drugim etapie kilogramowi odpowiada 10 dni etapu trzeciego. Dozwolone są produkty z fazy I i II oraz 1 porcja owoców, 2 kromki pełnoziarnistego pieczywa i 2 porcje produktów skrobiowych w tygodniu.

IV etap: określony został jako faza na całe życie i polega na stosowaniu przez 6 dni w tygodniu normalnej diety, a w 7. dniu diety odpowiadającej I fazie. Ponadto zaleca się spożywanie 3 łyżek otrębów owsianych dziennie.

Zalety:

  • szybka redukcja masy ciała
  • brak uczucia głodu (dzięki dużej zawartości białka w produktach)

Wady: 

  • nadmierna podaż białka może doprowadzić do zakwaszenia organizmu, obciążyć nerki, stawy i wątrobę,
  • niedobory witaminowe,
  • osłabienie i ogólne uczucie zmęczenia,
  • brak błonnika pokarmowego – zaparcia,
  • duże ilości nasyconych kwasów tłuszczowych oraz cholesterolu, co może wpłynąć na zwiększenie poziomu cholesterolu we krwi i wzrost ryzyka wystąpienia miażdżycy, a także innych chorób sercowo-naczyniowych.

Dieta South Beach (dieta plaż południowych)

Stworzył ją amerykański kardiolog Arthur Agatston. Polega na zastąpieniu tłuszczów zwierzęcych tłuszczami pochodzącymi z ryb, oliwy, orzechów i awokado oraz spożywaniu węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym (średni procentowy wzrost stężenia glukozy we krwi po spożyciu porcji produktu zawierającej 50 gramów przyswajalnych węglowodanów).

I etap:  trwa 2 tygodnie. W tym czasie powinno się spożywać dużo białka i mało węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym – poniżej 35. Zakazane są słodycze, alkohol i owoce.

II etap: dopuszcza  produkty o wyższym IG, ale nieprzekraczającym  50. Menu wzbogacone zostaje o razowe pieczywo, brązowy ryż i niełuskane kasze. Faza ta może trwać nawet kilka miesięcy, aż do osiągnięcia celu.

III etap: ma pomóc w utrzymaniu wagi, można pozwalać sobie na więcej produktów o średnim, a nawet wysokim IG, jednak wciąż należy przestrzegać zasad diety.

Zalety:

  • dieta obniża poziom cholesterolu we krwi, zmniejsza ryzyko chorób układu krążenia, cukrzycy,
  • szybka utrata wagi,
  • nie należy do diet skrajnie restrykcyjnych, zatem jej przestrzeganie jest stosunkowo łatwe i bezpieczne,
  • brak uczucia głodu.

Wady:

  • początkowo przyczynia się do szybkiego spadku masy ciała, co spowodowane jest odwodnieniem organizmu,
  • w kolejnych fazach spadek masy ciała jest  mniejszy, co często kończy się porzuceniem diety,
  • przedłużenie pierwszej fazy może doprowadzić do ketozy (zakwaszenia organizmu), a w konsekwencji nawet do dysfunkcji nerek,
  • zmęczenie i ogólne osłabienie organizmu związane z obniżeniem poziomu cukru we krwi.

Dieta Low Carb (np. dieta Atkinsa i Kwaśniewskiego)

Do diet typu „low carb” zalicza się wszystkie niskowęglowodanowe (spożywanie węglowodanów ogranicza się nawet do 20 g dziennie). Dodatkowo zwiększona  zostaje podaż pozostałych składników, np. w diecie Atkinsa – białka, w diecie Kwaśniewskiego – tłuszczu.

Zalety:

  • szybka redukcja masy ciała,
  • brak uczucia głodu,
  • nie trzeba liczyć kalorii ani ograniczać wielkości porcji.

Wady:

  • nadmiar tłuszczów zwierzęcych oraz cholesterolu sprzyja chorobom sercowo-naczyniowym
  • niedobór błonnika pokarmowego sprzyja zaparciom, a także chorobom nowotworowym
  • dieta nie jest zbilansowana, wywołuje niedobór wielu składników pokarmowych
  • zbyt duża ilość białka zwierzęcego może przyczynić się do zakwaszenia organizmu oraz obciążenia narządów wewnętrznych, np. nerek, serca i stawów.

Dieta Cambridge

To dieta o bardzo niskiej kaloryczności, przygotowana w sposób przemysłowy. Składa się z zup i napojów w formie sproszkowanej, które należy rozpuszczać w wodzie. Zapewnia pełen zestaw składników odżywczych, każda saszetka dostarcza 135 kcal (14 g białka, 2,7 g tłuszczu i 14,7 g węglowodanów, a także 1/3 zalecanego dziennego zapotrzebowania na witaminy i składniki mineralne). Ilość posiłków zależy od płci i wzrostu, kobietom zaleca się jednak przyjmowanie ok. 400 kcal dziennie, a mężczyznom ok. 550 kcal. Dietę Cambridge można stosować jako jedyne źródło odżywiania (ale nie dłużej niż 3 tygodnie) lub łączyć z normalnymi posiłkami.

Zalety: 

  • szybka redukcja masy ciała (średni ubytek wynosi 2,5 kg/tydzień),
  • spadek poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi, a także stężenia glukozy oraz ciśnienia,

Wady: 

  • niska podaż energii może przyczynić się do spowolnienie tempa metabolizmu,
  • po zakończeniu diety bardzo często występuje efekt jo-jo – szybki powrót  do poprzednich nawyków żywieniowych,
  • stosowanie diety o tak niskiej podaży energii pogarsza wchłanianie większości leków,
  • zwiększone wydalanie moczu,
  • w pierwszych dniach diety mogą pojawić się efekty uboczne, np. bóle głowy, biegunki i zaparcia,
  • dieta wymaga konsultacji lekarskiej (nie powinny jej stosować m. in. osoby po zawale mięśnia sercowego, kobiety w ciąży oraz karmiące).

Dieta Kopenhaska

Polega na stosowaniu przez 13 dni z góry określonego jadłospisu. Uwzględnia 3 posiłki dziennie, bardzo ważne jest przestrzeganie pór ich spożywania: obiad należy zjeść pomiędzy godziną 12 a 14, a kolację przed godziną 18. Dieta składa się z chudego mięsa, jajek, warzyw i niewielkiej ilości owoców, eliminuje natomiast produkty zbożowe, słodycze i alkohol. Nakazuje wypijanie 2 litrów wody lub zielonej herbaty dziennie, dopuszcza picie czarnej kawy z kostką cukru w celu pobudzenia organizmu.

Zalety: 

  • dieta zakłada spadek masy ciała na poziomie 7-20 kg przez okres 13 dni,
  • proste i szybkie w przygotowaniu posiłki.

Wady:

  • osłabia organizm,
  • wiąże się z dużym ryzykiem wystąpienia efektu jo-jo po jej zakończeniu,
  • niedobór witamin i składników mineralnych,
  • jest bardzo rygorystyczna, wymaga wielu wyrzeczeń,
  • stosowanie diety dłużej niż przez 13 dni jest niebezpieczne dla zdrowia.

Dieta Montignaca (oparta o indeks glikemiczny)

Zakłada spożywanie co najmniej 3 posiłków dziennie i unikanie pokarmów o indeksie glikemicznym powyżej 50 (np. mąki pszennej, glukozy, słodyczy, białego ryżu). Podstawą diety są pokarmy jak najmniej przetworzone oraz „dobre węglowodany” (o IG poniżej 50). Uwzględnia  unikanie nasyconych kwasów tłuszczowych obecnych w maśle, smalcu, tłustych wędlinach na rzecz jedno- i wielonienasyconych kwasów znajdujących się w olejach roślinnych, tłustych rybach, jajkach, orzechach, nasionach. Organizmowi należy dostarczyć także odpowiednią ilość białka – ok. 1 g/kg masy ciała.

W praktyce w diecie Montignaca wyróżnia się 2 zestawy posiłków:

  • posiłek weglowodanowo-białkowy: dopuszcza węglowodany poniżej 50 IG oraz chude i półtłuste mleko i jogurty,
  • posiłek białkowo-tłuszczowy: oparty na białku i tłuszczach nienasyconych, dopuszcza także węglowodany, ale o IG nie wyższym niż 35,
  • śniadania i kolacje mogą być węglowodanowo-białkowe lub białkowo-tłuszczowe, natomiast obiady tylko białkowo-tłuszczowe.

Zalety:

  • reguluje metabolizm, a także poziom glukozy we krwi i pracę trzustki,
  • pozytywnie wpływa na stężenie cholesterolu i jego frakcje we krwi, chroniąc układ krążenia,
  • nie wymaga ograniczenia ilości jedzenia oraz liczenia kalorii,
  • przyczynia się do stopniowego spadku masy ciała, zapobiegając efektowi jo-jo.

Wady:

  • wymaga znajomości podziału produktów pod względem indeksu glikemicznego
  • może prowadzić do wzrostu wagi nawet przy zachowaniu niskich indeksów glikemicznych.

Dieta monoskładnikowa (na przykładzie diety kapuścianej)

Do grupy diet monoskładnikowych zalicza się te polegające na spożywaniu bez ograniczeń tylko jednego rodzaju produktu. Metoda Kapuściana oparta jest na spożywaniu dowolnych ilości zupy z kapusty i ewentualnie niewielkich ilości innych produktów (2 razy w tygodniu można zjeść porcję mięsa lub ryby). Zupa kapuściana jest sycąca (ze względu na dużą zawartość wody oraz błonnika pokarmowego), a przy tym niskokaloryczna (bo pozbawiona tłuszczu).

Zalety:

  • szybka utrata masy ciała,
  • prosta, wygodna i tania metoda.

Wady: 

  • jest monotonna i może się szybko znudzić,
  • wiąże się z niedoborami pokarmowymi i związanymi z tym zaburzeniami zdrowotnymi,
  • może być stosowana tylko przez krótki okres.

Dieta pięciu przemian

Zgodnie z chińską filozofią to, co jemy, powinno być zgodne z naturą pięciu żywiołów, które rządzą światem. Ich symbolami są drzewo, ogień, ziemia, metal i woda, a każdemu z nich odpowiada konkretny smak, do którego przypisane są ściśle określone produkty spożywcze.

  • Drzewo – smak kwaśny: kefir, jogurt, twaróg, drób, mąka, kwaśne owoce, pomidory, białe wino.
  • Ogień – smak gorzki: kasza gryczana, orzechy włoskie, kawa, herbata, czerwone wino, papryka, suszone zioła, wrzątek.
  • Ziemia – smak słodki: ziemniaki, marchew, groch, orzechy laskowe, jajka, słodkie owoce, miód.
  • Metal – smak ostry: cebula, czosnek, pieprz, kalafior, ryż.
  • Woda – smak słony: sól, wieprzowina, ryby morskie, wędliny, sery pleśniowe, zimna woda.

Kuchnia prowadzona według teorii pięciu przemian jest związana z porami roku: wiosna to drzewo, lato – ogień, schyłek lata – ziemia, jesień – metal, zima – woda. Każdej fazie cyklu przyporządkowany jest nasz zegar biologiczny oraz konkretne narządy.

Zalety: 

  • poprawa przemiany materii,
  • nie trzeba liczyć kalorii i sprawdzać indeksu glikemicznego.

Wady: 

  • zasady diety są stosunkowo trudne,
  • sezonowa eliminacja składników pokarmowych (np. zimą nie jest wskazane spożywanie warzyw, pojawiają się one dopiero latem).

Dieta wolumeryczna

Dieta opracowana w 2000 roku przez Barbarę Rolls, która zakłada spożywanie przede wszystkim produktów wodnistych, tj. różnego typu zup czy sałatek.

Zalety:

  •  posiłki bogate w wodę szybciej zaspokajają głód przy jednoczesnym ograniczeniu spożytych kalorii.

Wady:

  • produkty są uboższe w wartości odżywcze,
  • stosowanie diety nie dłużej niż przez 2 tygodnie.

Dieta Zone

Opracowana przez amerykańskiego dietetyka dr. Barry’ego Searsa. Polega na przestrzeganiu określonych proporcji pomiędzy białkami (30%), węglowodanami (40%) i tłuszczami (30%).

Zalety:

  • regulacja metabolizmu,
  • szybka utrata wagi.

Wady:

  • krótki czas stosowania diety,
  • osłabienie organizmu,
  • niedobory witaminowe.

Dieta Deana Ornisha

Opracowana przez amerykańskiego kardiologa Deana Ornisha. Jej podstawą są produkty roślinne, niskotłuszczowe, obfitujące w węglowodany złożone oraz błonnik. Posiłki powinny składać się przede wszystkim z węglowodanów (w 75%), reszta to tłuszcze i białka.

Zalety:

  • korzystny wpływ na perystaltykę i przewód pokarmowy,
  • obniżenie stężenia cholesterolu we krwi.

Wady:

  • nie sprzyja budowaniu masy mięśniowej.

Dieta strażników wagi

Wymyślili ją Amerykanie. Polega na liczeniu punktów za każdy posiłek (każdy produkt spożywczy ma przypisaną liczbę punktów). Wolno spożywać wszystko, bez limitu kawę i herbatę oraz niektóre warzywa.

Zalety:

  • osoby o dużej nadwadze mogą ją stosować nawet kilka miesięcy,
  • schudnąć można nawet 6 kg w ciągu miesiąca.

Wady:

  • niedobór witamin A, D, E oraz K, które znajdują się w tłuszczach.
News Tags